...  ถ้าเด็กคนหนึ่ง  ลองพิสูจน์ตนเองภายใต้กดิกาที่คนอื่นกำหนดมาให้    ไม่ว่าจะเป็นการเรียนการอ่านหนังสือเท่าที่อาจารย์มอบหมาย      และทำงานตามที่ได้รับ    อย่างเคร่งครัดและมีวินัย      ผลออกมาจะเป็นอย่างไร     ในแง่หนึ่งคือการฝึกฝนตนเอง     สิ่งเหล่านี้นานวันมันค่อยๆ  จางหายไปจากคนในสมัยปัจุบัน    ถ้าสังเกตคนรุ่นพ่อรุ่นแม่  น้อยมากที่มีสิทธิ์ได้ทำอะไรตามใจตนเอง    เขามักจะถูกบังคับและตีกรอบด้วยกติกาบางชนิดเสมอ    พวกเราต่างหากที่เติบโตและเพียบพร้อมด้วยสิทธิและเสรีภาพ   มันมีมาก  และเราก็ใช้มันมาก  จนไม่แน่ใจว่าแท้จริงกรอบวินัยและการบังคับใจ     ตัวเองมันสำคัญขนานไหน     ตอนนี้ผมเชื่อว่ามันสำคัญมาก  ถ้าจะฝึกในสิ่งที่ราไม่เคยเห็นด้วยนัก    ลองลงแข่งในเกมที่ตัวเองไม่ได้เป็นผู้กำหนดดูบ้าง    ทำในสิ่งที่อาจไม่ถูกใจ     ผมถือว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการออกมาเผชิญโลกภายนอก    ที่มักจะได้เจอกับสิ่งที่นอกเหนือจากการควบคุมเสมอ    ในการคิดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าสุดท้ายผมจะได้เกรดดี  หรือเกีตรตินิยมเหรียญทอง     ผมไม่ได้ ต้องการสิ่งเหล่านั้น    ไม่ได้ต้องการยอมรับ    แต่ประเด็นสำคัญคือ    คนหนุ่มสาวสมควระมีประสบการณ์    บางช่วง   ถูกกวาดต้อมไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ตนเองไม่พึงพอใจ    ลองอยู่กับมัน    พิสูจน์ตัวเองภายใต้กติกาของคนอื่น    และรักาษสิ่งที่ตัวเองคิดและฝันไว้ให้ได้     และสิ่งนั้นมันจะทำให้ความฝันของเราแข็งแรง   ไม่แตกหักง่าย  ผมรู้สึกว่ามันยากกว่าการพบเจอเรื่องที่ไม่พอใจ     แล้วกบฏทันที   ซึ่งคนแบบนี้มีอยู่เยอะแล้วในสังคมเรา