“เราลืมได้ หรือ เราแค่หลอกตัวเองไปวันๆ” ประโยคซ้ำๆที่วนเวียนอยู่ในใจ ในขณะมองจ้องไปข้างหน้าดูเสื้อผ้าที่กำลังปั่นหมุนไปตามแกนมอเตอร์ของเครื่องอบผ้า


เมื่อเช้าสะดุ้งตื่นมาอีกที พร้อมกับความแปลกใจ เมื่อเอามือลูบไปที่แก้ม มีน้ำตาไหลนองอาบลงมา เอามือลูบไปที่หมอนก็เปียกชุ่มไปด้วยรอบน้ำตา นี่เราฝันไปจนกระทั่งร้องไห้ตามไปด้วยหรือ


ความฝันที่มีเค้าโครงถึงการเดินทางกลับไปเชียงใหม่อีกครั้งพร้อมกับฝ้าย นั่งรถไฟออกจากหัวลำโพงด้วยกัน เหม่อมองสองข้างทางจากท้องทุ่งนาค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นภูเขาสูง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ พร้อมเรื่องราวที่คุ้นเคยถูกบอกเล่าให้ฟังอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย

“ถ้าวีซ่าผ่าน ฝ้ายไปก่อนนะ แล้วพี่จะตามไป อย่าลืมส่งค่าตั๋วเครื่องบินมาให้ด้วยนะ”
“ได้ครับ”
“ถ้าฝ้ายเรียนจบไปเรียนต่อที่นิวยอร์คด้วยกันนะ อยากอยู่กับฝ้าย”


“ลองดูที่บ้านก่อนนะพี่ ถ้าใกล้ๆแล้วคงบอกได้”
“คิดถึงแม่ฮ่องสอนนะ อยากกลับไปอีก”
“เอาไว้สักวันข้างหน้า เราค่อยไปด้วยกันนะครับพี่”


เมื่อลงจากรถไฟสัมผัสได้ถึงกลิ่นของลมหนาวที่พัดผ่านมา พร้อมกับสายหมอกที่ลงปกคลุมดอยสุเทพ ความทรงจำเริ่มเลือนรางเมื่อเราสองคนก้าวเข้าไปบ้านหลังเดิม พร้อมกับซากปรักหักพังที่กองอยู่เบื้องหน้า
“ทำไมบ้านพังแล้ว” ฉันถามฝ้ายซ้ำๆ แต่ฝ้ายก็ไม่มีคำตอบใดๆ บ้านกลางป่าที่เคยอยู่กับน้องหมาน้องแมวตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าและหลังคาพังทลายลงมา

“แล้วฝ้ายมาเชียงใหม่กับพี่ได้ไง ฝ้ายบอกเลิกกับพี่แล้วไม่ใช่หรือ” ฝ้ายยังคงเงียบแล้วก้าวเดินออกไป ฉันทรุดตัวลงนั่งแล้วร้องไห้อยู่หน้าบ้าน ร้อง ร้อง จนกระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ความทรมานไม่จบลงแค่จากหลุดออกมาจากโลกของความฝันเท่านั้น เพราะต่อจากนั้น ฉันก็ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ เปิดย้อนไดอารี่เล่มเก่าที่เคยได้เขียนเรื่องราวไว้ หยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ทำไมหนอ ทำไมถึงกลับมาคิด ถึงขั้นมาฝันถึงแฟนที่เลิกกันไปแล้วอีกครั้ง


จนเกือบเที่ยง รอเวลาจนก้อบออกไปทำงาน จึงเข้ามาในห้องก้อบเปิดMSNออนไลน์ แต่ก็ไม่เจอฝ้ายออน เกือบจะกดเบอร์โทรไปหาแล้ว แต่คิดได้ว่า ลองดูจากชื่อที่ฝ้ายเขียนก่อนน่าจะรู้อะไรบ้าง ในชื่อนั้นแทรกถึงความขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน พร้อมกับบอกว่า ไปผ่าตัดมา ฉันได้แต่นิ่งแล้วใจก็บอกว่าคงไม่ต้องทำอะไรแล้ว หยุดเสียเถอะ แค่นี้ก็เจ็บพอแล้ว

“กล ฝ้ายเป็นไงมั่ง”
“ไม่รู้ ไม่ได้คุย”
“บ้านที่เชียงใหม่เป็นไงมั่ง แกเคยเข้าไปดูมั่งไหม”
“เคย หลังคาพังหมดแล้ว ไม่มีคนอยู่ ตอนนี้หญ้าท่วมหมดแล้ว”


จบบทสนทนากับเพื่อนยากที่อยู่เชียงใหม่แล้ว เหมือนช่วยระบายความรู้สึกอัดอั้นที่มันสะสมอยู่ในใจ ภาพบ้านเก่าที่เคยอยู่เกือบ 4 ปี ภาพต่างๆที่เราคุ้นเคยมันไม่ได้จากเราไปไหน เราไม่เคยลืมมันไปได้เลย แต่มันถูกเก็บอยู่ส่วนลึกที่สุดของหัวใจเราต่างหาก รอเวลาที่ความทรงจำมันจะรื้อฟื้นบอกผ่านออกมาบ้าง


ถ้าหากมันจะเป็นเพียงแค่ความฝันก็คงดี ตื่นขึ้นมาก็แค่บอกว่าฝันร้ายไป แล้วทุกอย่างก็จบ แล้ว ฝ้าย ก็ยังคงจะบินตามมาเมื่อเรียนจบ แต่นี่มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือความจริงที่ใจพยายามบอก พยายามเล่า เตือนสติของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

เครื่องปั่นผ้านิ่งสงบลงไปนานแล้ว ค่อยๆลุกเข้าไปดึงๆเสื้อผ้าออกมาจากเครื่อง ก่อนเอาเข้าไปอบต่อ เมื่อหยอดเหรียญลง เครื่องก็หมุนอีกครั้ง ตั้งเวลาไว้ที่ 40 นาที

“เราลืมได้ หรือ เราแค่หลอกตัวเองไปวันๆ” ประโยคซ้ำๆที่วนเวียนอยู่ในใจ มองจ้องไปข้างหน้าดูเสื้อผ้าที่กำลังปั่นหมุนไปตามแกนมอเตอร์ของเครื่องอบผ้า

“จริงๆแล้ว เราไม่มีวันลืมฝ้ายได้หรอก เราแค่เก็บฝ้ายอยู่ในความทรงจำลึกๆส่วนที่มีค่ามากที่สุดเท่านั้นเอง”

M2M

กล่องไปรษณีย์สีแดง

วันนี้นั่งอ่านหนังสือที่ตัวเองเป็นคนเขียน

อ่านไปแล้วได้คิด

กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ เหนื่อยเหมือนกันนะ

คิดถึงที่บ้านจัง